Your browser version is outdated. We recommend that you update your browser to the latest version.

Κυριακή 15 Ιουλίου 2018

Mε αφορμή την εορτή των εν Πισιδία και Ατταλεία Αγίων, ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος παρέστη συμπροσευχόμενος κατά την Θεία Λειτουργία, που τέλεσε ο Μητροπολίτης Κορέας κ. Αμβρόσιος, την Κυριακή 15 Ιουλίου 2018, στον Ιερό Ναό Αποστόλου Παύλου & Αγίου Αλυπίου Αττάλειας. Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας προσεφώνησε τον Πατριάρχη ο οικείος ποιμενάρχης, Μητροπολίτης Πισιδίας κ. Σωτήριος και αντιφώνησε καταλλήλως ο Πατριάρχης. Στη συνέχεια ο Οικουμενικός Πατριάρχης τέλεσε τον Αγιασμό των Εγκαινίων του Επισκοπείου Αττάλειας. Ακολούθησε δεξίωση και γεύμα με εορταστικό πρόγραμμα.

Ι.Μ.ΚΟΡΕΑΣIΣΤΟΡΙΚΟ

 

Απόσπασμα από το άρθρο "Η Ορθόδοξη Διασπορά στην Κορέα" του Επισκόπου Αμβροσίου Ζωγράφου, Μητροπολίτου Κορέας

Ἡ Κορέα δὲν εἶναι μιὰ ὀρθόδοξη οὔτε κἄν μιὰ χριστιανικὴ χώρα1. Ὁ Χριστιανισμὸς ὑπὸ τὴν ρωμαιοκαθολικὴ καὶ προτεσταντικὴ ἐκδοχή του ἔκανε τὴν ἐμφάνισή του στὴν Κορέα μὲ ὀργανωμένες ἱεραποστολὲς τὸν 18ο αἰ. παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ρωμαιοκαθολικοὶ ἱεραπόστολοι εἶχαν ἀρχίσει μικρὴ ἱεραποστολικὴ προσπάθεια στὴν Κορέα ἀπὸ τὸν προηγούμενο αἰῶνα. 

Ἡ παρουσία τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν Κορέα ἔχει ἱστορία ἑκατὸν δέκα χρόνων. Τὸ ἔργο τῆς ὀρθόδοξης μαρτυρίας στὴν κορεατικὴ χερσόνησο 

ξεκίνησε τὸ 1900 ἀπὸ τὴν ἐν Ρωσσίᾳ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησίακαὶ ἀπὸ τὸ 1955 μέχρι σήμερα συνεχίζεται ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως [...].

Τὸ 1950, ὡς γνωστόν, ἄρχισε ὁ κορεατικὸς πόλεμος (1950-1953). Οἱ ὀρθόδοξοι Κορεάτες πιστοί, ὅπως καὶ οἱ περισσότεροι συμπατριῶτες τους ὑπέφεραν τὰ πάνδεινα. Οἱ περισσότεροι προκειμένου νὰ σωθοῦν κατέφυγαν στὸ Πουσὰν καὶ στὰ νότια διαμερίσματα τῆς χώρας. Ἔτσι τὸ ὀρθόδοξο ποίμνιο διασκορπίστηκε. Σημαντικὴ πνευματικὴ καὶ ὑλικὴ βοήθεια πρόσφεραν σ᾽ αὐτὴ τὴν δύσκολη ἐποχὴ τὸ Ἐκστρατευτικὸ Σῶμα Ἑλλάδας (ΕΚ.Σ.Ε.) στὴν Κορέα (1950-1955), ποὺ συμμετεῖχε στὴν εἰρηνευτικὴ δύναμη τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἡνωμένων Ἐθνῶν, καὶ ἰδιαιτέρως οἱ στρατιωτικοὶ ἱερεῖς, ποὺ συνόδευαν τὸ Σῶμα γιὰ τὶς λειτουργικές του ἀνάγκες. Πρῶτος στρατιωτικὸς ἱερέας, ποὺ ἦρθε σὲ ἐπικοινωνία μὲ τοὺς Ὀρθόδοξους Κορεάτες ἦταν ὁ Ἀρχιμανδρίτης Χαρίτων Συμεωνίδης (μετέπειτα Μητροπολίτης Πολυανῆς καὶ Κιλκισίου). Κατόπιν ἀπὸ τὸ 1953 ἕως τὸ 1954 στὸ Ὀρθόδοξο ποίμνιο προσέφερε μεγάλη βοήθεια ὁ Ἀρχιμ. Ἀνδρέας Χαλκιόπουλος10. Μὲ πρωτοβουλία του ἀνακαινίστηκε ὁ ἐρειπωμένος ναὸς τοῦ Ἁγίου Νικολάου Σεούλ, δι᾽ ἐράνου ποὺ διενήργησε μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων στρατιωτῶν. Ὁ π. Ἀνδρέας φρόντισε, πρὶν νὰ ἀναχωρήσει ἀπὸ τὴν Κορέα, νὰ ἀφήσει ἕναν Κορεάτη ἱερέα στὸν ναὸ τοῦ Ἁγίου Νικολάου. Ἡ ὀρθόδοξη Κοινότητα πρότεινε ὡς ὑποψήφιο ἱερέα τὸν Βόριδα Μούν (Moom Yi-Han 1910-1977), ὁ ὁποῖος χειροτονήθηκε στὴν Ἰαπωνία σὲ Διάκονο καὶ πρεσβύτερο ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Τόκυο Εἰρηναῖο, ὁ ὁποῖος ἦταν ὁ πλησιέστερος Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος τῆς περιοχῆςΛόγῳ τοῦ πολέμου ἀλλὰ καὶ τῶν ἐχθρικῶν σχέσεων μεταξὺ Κορέας καὶ Ἰαπωνίας τὴν περίοδο αὐτὴ ἦταν ἀπηγορευμένη ἡ ἔξοδος ὁποιουδήποτε Κορεάτου ἀπὸ τὴν χώρα καὶ ἰδιαιτέρως ἡ μετάβασή του στὴν Ἰαπωνία. Ὁ π. Ἀνδρέας Χαλκιόπουλος κατόρθωσε μὲ τὴν βοήθεια τοῦ ἀμερικανικοῦ στρατοῦ νὰ δοθεῖ ἡ σχετικὴ ἄδεια γιὰ τὴν μετάβαση τοῦ Βόριδος Μοὺν στὴν Ἰαπωνία γιὰ τὴν χειροτονία του. Μεταμφιεσμένος, λοιπόν, σὲ μαῦρο Ἀμερικανὸ στρατιώτη, ὁ Βόρις Μοὺν συμπεριελήφθη στὴν δύναμη ὁμάδας Ἀμερικῶν πεζοναυτῶν, ποὺ πήγαινε στὴν Ἰαπωνία. Μετὰ τὴν χειροτονία του ἐπέστρεψε μὲ τὸν ἴδιο τρόπο στὴν Κορέα καὶ διακόνησε μὲ ἀφοσίωση τήν Ἐκκλησία μέχρι καὶ τὸν θάνατό του (14/9/1977) [...]. 

Τὰ πολεμικὰ γεγονότα τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, τὰ δεινὰ ποὺ ὑπέφερε ὁ κορεατικὸς λαὸς ἀπὸ τὴν πολὺ σκληρὴ ἰαπωνικὴ κατοχὴ (1910-1945) καὶ οἱ πολιτικὲς ἀνακατατάξεις στὴν κορεατικὴ χερσόνησο ἐπηρέασαν τὶς σχέσεις τῆς Ὀρθόδοξης Κοινότητας Σεοὺλ μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἰαπωνίας. Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ μὲ τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας. Μετὰ τὸν κορεατικὸ πόλεμο (1950-1953), ἐπειδὴ οἱ Νοτιοκορεάτες διέκειντο δυσμενῶς πρὸς τὴν Ρωσσία ἐξ᾽ αἰτίας τῆς συμμαχίας της μὲ τὴν Βόρεια Κορέα, οἱ Ὀρθόδοξοι Κορεάτες δὲν ἤθελαν νὰ ἔχουν καμμιὰ σχέση μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσσίας. Αὐτὸ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νὰ βρεθεῖ ἡ Ὀρθόδοξη Κοινότητα τῆς Σεοὺλ ἀποκομμένη ἀπὸ τὴν ὑπόλοιπη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, δηλαδὴ χωρὶς νὰ ἀνήκει οὐσιαστικὰ σὲ καμμιὰ ἐκκλησιαστικὴ δικαιοδοσία. 

Τὸ πολὺ σοβαρὸ αὐτὸ ἐκκλησιολογικὸ πρόβλημα διευθετήθηκε μὲ τὸν ἑξῆς τρόπο: Στὶς 25 Δεκεμβρίου τοῦ 1955, μετὰ ἀπὸ τὴν θ. Λειτουργία τῶν Χριστουγέννων, ἡ Γενικὴ Συνέλευση τῆς Ὀρθόδοξης Κοινότητας τοῦ Ἁγίου Νικολάου Σεοὺλ ἀποφάσισε ὁμόφωνα νὰ ζητήσει τὴν ὑπαγωγή της στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως. Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἔκανε δεκτὸ τὸ αἴτημα καὶ ἀπὸ τότε μέχρι σήμερα ἡ ἐν Κορέᾳ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι Ἐπαρχία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου. 

Μὲ ἀπόφαση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἀνατέθηκε τὸ 1956 ἡ διαποίμανση τῆς ἐν Κορέᾳ Ἐκκλησίας κατ᾽ ἀρχὴν στὴν Ἀρχιεπισκοπὴ Αὐστραλίας καὶ μετὰ ἀπὸ μικρὸ χρονικὸ διάστημα στὴν Ἀρχιεπισκοπὴ Βορείου καὶ Νοτίου Ἀμερικῆς μὲ Ἔξαρχο Κορέας τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀμερικῆς Μιχαήλ (Κωνσταντινίδη). Τὸ 1962 ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Β. καὶ Ν. Ἀμερικῆς Ἰάκωβος (Κουκούζης) πραγματοποίησε ποιμαντικὴ ἐπίσκεψη στὴν Κορέα καὶ στήριξε μὲ οὐσιαστικὸ τρόπο τὸ ὀρθόδοξο ποίμνιο. 

Τὸ 1967 ἐκποιήθηκε ἡ ἐκκλησιαστικὴ περιουσία στὴν περιοχὴ Τσόνγκ Ντόγκ καὶ μὲ τὰ χρήματα ἀπὸ τὴν ἐκποίηση ἀγοράστηκε μεγάλο οἰκόπεδο στὴν περιοχὴ Μάπο-κου καὶ ἄρχισε ἡ ἀνέγερση τοῦ σημερινοῦ καθεδρικοῦ ναοῦ τοῦ Ἁγίου Νικολάου. 

Τὸ 1969 ὁ Ἀρχιμ. Εὐγένιος Παπαγιάννης (Πάπας) τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς ὁρίστηκε προϊστάμενος τοῦ Ἱ. Ναοῦ Ἁγ. Νικολάου Σεούλ, γιὰ νὰ συνδράμη τὸν φιλάσθενο π. Βόριδα Μούν. Ὑπηρέτησε στὴν Κορέα μέχρι τὸ 1973.

Στὶς 8 Ἰανουαρίου τοῦ 1970 ἱδρύθηκε ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἡ Ἱερὰ Μητρόπολη Νέας Ζηλανδίας καὶ ὁ νεοεκλεγεὶς Μητροπολίτης Ν. Ζηλανδίας Διονύσιος (Ψάχας) ὁρίστηκε καὶ Ἔξαρχος Κορέας. 

Τὴν 1η Δεκεμβρίου τοῦ 1975 ἔφθασε στὴν Κορέα μὲ ἀπόσπαση ἀπὸ τὴν Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν ὁ Ἀρχιμανδρίτης Σωτήριος Τράμπας [μετέπειτα Ἐπίσκοπος Ζήλων (1993-2004), κατόπιν Μητροπολίτης Κορέας (2004-2008) καὶ νῦν Μητροπολίτης Πισιδίας], ἀνταποκρινόμενος σὲ σχετικὸ αἴτημα τῆς Ὀρθόδοξης Κοινότητας Σεούλ11. Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ν. Ζηλανδίας καὶ Ἔξαρχος Κορέας Διονύσιος μὲ τὴν στενὴ συνεργασία τοῦ π. Σωτηρίου ὡς Ἀρχιμανδρίτη κατ᾽ ἀρχὰς καὶ ὡς βοηθοῦ Ἐπισκόπου Ζήλων κατόπιν ἐπιτέλεσαν μαζὶ πράγματι ἕνα θαυμαστὸ ἱεραποστολικὸ ἔργο, τὸ ὁποῖο δὲν εἶχε προηγούμενο σὲ ἔκταση καὶ ποιότητα. Τὸ ἔργο αὐτὸ δὲν περιορίστηκε μόνον στὴν Κορέα, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ 1980 καὶ ἑξῆς ἐπεκτάθηκε καὶ στίς χῶρες τῆς Νοτιο-Ἀνατολικῆς Ἀσίας (Ἰνδία, Ἰνδονησία, Χόνγκ-Κόνγκ, Φιλιππῖνες, Σιγκαπούρη, Ταϋλάνδη), περιοχὲς ὑπαγόμενες στὴν δικαιοδοσία τοῦ Μητροπολίτου Νέας Ζηλανδίας. 

Κατὰ τὰ τελευταῖα τριάντα τρία χρόνια (1975-2008), χάρις στὴν ἀνύστακτη φροντίδα καὶ τὸν ἀξιοθαύμαστο καὶ ἀξιομίμητο μεγάλο ἱεραποστολικὸ ζῆλο τοῦ π. Σωτηρίου ἡ ἐν Κορέᾳ Ἐκκλησία ἀναπτύχθηκε, ὀργανώθηκε καὶ ἀπέκτησε γερὲς ρίζες στὴν κορεατικὴ γῆ. Ἔτσι σήμερα ἡ Ἱερὰ Μητρόπολη Κορέας διαθέτει ἑπτὰ ὀργανωμένες ἐνορίες στὴν Ν. Κορέα (στὶς πόλεις Σεούλ, Πουσάν, Ἰντσόν, Τσόντζου, Πάλανγκ-λι, Τσούντσον καὶ Οὐλσάν) καὶ μία στὴν Β. Κορέα (Πιονκγιάνγκ)12, δέκα τρία παρεκκλήσια, ἕνα γυναικεῖο μοναστήρι, ἱεραποστολικὸ κέντρο, ἐκδοτικὸ οἶκο ὑπὸ τὴν ἐπωνυμία “Korean Orthodox Editions” μὲ πολλὲς καὶ ἀξιόλογες ἐκδόσεις στὰ κορεατικά, δύο βιβλιοπωλεῖα (Book Café “Φιλοκαλία” καὶ Book Café “Λόγος”), ὁ ἱστοχῶρος orthodox.or.kr, κατασκήνωση, Παιδικὸ Σταθμὸ μὲ τὴν ὀνομασία “Εὐαγγελισμὸς τῆς Θεοτόκου”, Kέντρο Mερίμνης Ὑπερηλίκων, ἰδιόκτητο ὀρθόδοξο κοιμητήριο καὶ ἑτοιμάζεται ἡ ἀνέγερση τοῦ Ἀσιατικοῦ Ὀρθόδοξου Ἐκπαιδευτικοῦ καὶ Συνεδριακοῦ Κέντρου, στὸ ὁποῖο θὰ λειτουργήσει καὶ ἡ πρώτη Ὀρθόδοξη Θεολογικὴ Σχολὴ στὴν Ἀνατολικὴ Ἀσία. Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολη Κορέας εἶναι μέλος τοῦ τοπικοῦ συμβουλίου Ἐκκλησιῶν The National Council of Churches in Korea (NCCK) καὶ συμμετέχει στοὺς θεολογικοὺς διαλόγους. Ἡ Α.Θ. Παναγιότητα ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαῖος ἐπισκέφθηκε τρεῖς φορὲς τὴν Κορέα (8-13/4/1995, 26/2-2/3/2000 καὶ ….-28/6/2005). Κατὰ τὶς τρεῖς αὐτὲς κεφαλαιώδους σημασίας γιὰ τὴν ζωὴ τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας ποιμαντικὲς ἐπισκέψεις τοῦ Παναγιωτάτου, καὶ οἱ ὁποῖες φανερώνουν τὴν μεγάλη ποιμαντικὴ μέριμνα τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως γιὰ τὴν διάδοση τῆς ὀρθόδοξης μαρτυρίας στὴν Κορέα, κατετέθησαν θεμέλιοι λίθοι καὶ ἐγκαινιάστηκαν ἱεροὶ ναοὶ καὶ κτήρια. Ἐπίσης μὲ τὴν μεσολάβηση τοῦ Παναγιωτάτου κατὰ τὴν πρώτη Του ἐπίσκεψη τὸ 1995 ἀναγνωρίστηκε ἀπὸ τὸ Κορεατικὸ Κράτος τὸ “Ἵδρυμα Συντηρήσεως καὶ Διαφυλάξεως τῆς Περιουσίας τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας στὴν Κορέα” ὡς Νομικὸ Πρόσωπο, μὲ τὸ ὁποῖο ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὴν Κορέα ἔλαβε νομικὴ ὑπόσταση. Σύμφωνα μὲ τὸ ἐγκεκριμένο καταστατικὸ τὸ ἐν λόγῳ Ἵδρυμα καὶ ἡ περιουσία του τελοῦν ὑπὸ τὸν ἔλεγχο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ τοῦ Κορεατικοῦ Κράτους [...].